هرچند نهفته است به پرده در ، هموار * نورِ دو رُخش در همه آفاق عيان است بو بكر شبلى وقتى در غلبهء وجد خويش گفت : بارخدايا ، فردا همه را نابينا برانگيز تا جز من كسى تو را نبيند ! باز وقتى ديگر كه در حال فقر بود گفت : بارخدايا ، شبلى را نابينا برانگيز ، دريغ بود كه چون من تو را بيند ! آن سخن اول غيرت بر جمال از ديده اغيار بود ! و آن سخن دوم ، غيرت بر جمال ، از ديدهء خود او بود ! و البتّه در راه جوان‌مردان ، اين قدم از آن قدم كامل‌تر و تمام‌تر است ! از رشك تو بركَنم دل و ديدهء خويش * تا اينت نبيند و نه آن داند بيش لطيفه : چون اهل بهشت در بهشت فرود آيند و در جاهاى پاكيزهء خود قرار گيرند ، ندا آيد كه اى دوستان حق ، شما را به نزد خداوند وعده‌ايست ، حاضر آئيد كه خداوند آن وعده را به فضل خود تحقّق مىبخشد آنان گويند : آنچه وعده‌ايست ؟ و نه آن باشد كه بهشتيان خود ندانند كه آن وعده چيست ؟ بلكه خود را به نادانى آورند ! و آن چنين است كه : شافعى را گفتند عاقل كيست ؟ گفت دانائى كه خود را به نادانى آورد ! در آن حال خداوند حجاب را از ديده‌ها برگيرد تا به خداوند خويش درنگرند ! پير طريقت گفت : چون آخر اين كار ( ديدن حق ) به اول آن نيك ماند ، راه به دوست ، حلقه‌ايست كه از او درآيد و هم به او بازگردد ! اول اين كارها به بهار ماند و به شكوفه‌ها ، آدمى در آن حال خوش بود و تازه و پرروح باشد ، پس از آن فرازها و نشيب‌ها بيند ناكاميها و تفرقه‌ها پيش آيد ، كه در بندگى هم جمع است و هم تفرقت ! و در مقامات هم نور است و هم ظلمت ، بنده در تاريكى تفرقت چندان پوشش بيند كه گويد : آه كه مىلرزم از آنكه هيچ نيرزم ، چه سازم جز ز آنكه مىسوزم ، تا از اين افتادگى برخيزم آنگاه چه باشد ؟ سوره 42 آيه 28 28 - وَ هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا . آيه . ابر جود ، باران وجود ريزد ، ابر فضل الهى ، درّ اقبال فشاند ، گل وصال در باغ نوال شكفته گردد ، آخر كار به اول باز شود ، بنده از سر ناز و دلال گويد : بر خبر همىرفتم جوياى يقين * ترسم سايه بود و اميد قرين مقصود ز من نهان و من كوشندهء دين * ناگاه برق تجلّى تافت از كمين از ظن چنان بيند و از دوست چنين ! تفسير لفظى [ آيات 36 الى 53 ] 36 - فَما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى لِلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ . هرچه بشما دادند ، همه در زندگانى اين جهانى ناپاينده است و آنچه نزد خداوند است بهتر و براى كسانى كه ايمان آوردند و كار خود را به خدا واگذاردند پاينده‌تر است . 37 - وَ الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ وَ إِذا ما غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ . و كسانى كه از گناهان بزرگ و از كارهاى زشت دورى مىكنند و چون در خشم شوند ، آنها را مىآمرزند ( بردبارى مىكنند ) .